زن جوانی به نام گریس که از دست گنگستر ها فراری است به شهر داگ ویل می رسدتوسط مرد جوان و کمال گرایی به نام تام که نزد مردم شهر از اعتبارخاصی برخوردار است پیدا می شود .اهالی شهر در کلیسا جلسه ای ترتیب می دهند و با درخواست مرد مردم شهر قبول می کنند که به زن جوان پناه دهند و در برابر گنگستر ها از او محافظت کنند . به این ترتیب رابطه گریس با تک تک اهالی شروع می شود ....

از آغاز پیداست که فیلم ساز قصد دارد قوانین حتمی را به هم بزند ،این شهر نه دری دارد نه دیواری فقط صدای باز و بسته شدن درها را می شنویم .  آنها به صورت خطوطی بر روی زمین نقاشی شده اند و در تصور ما به شکل در و دیوار جلوه می کند ؛ فیلم امیزه ای ست از سینما و تاتر در نه فصل که به شکل نمایشنامه اجرا می شود .

 همه اهالی در آغاز از روی مهربانی و لطف با او برخورد می کنند گریس هم در مقابل به کودکان شهر آموزش می دهد؛ اما آنها رفته رفته به انتظارات خود می افزایند و چهره ی واقعی خود را نمایان می سازندو به موجوداتی حیوان صفت  تبدیل می شوند. این حتی در باره ی کودکان هم صادق است .اهالی شهر به علت رحم  و گذشتی که از خود نشان داده اند زن را به برده ی بی چون و چرایی تبدیل می کنند ...

انسان ها الزاما آنی نیستند که نشان می دهند لایه های متفاوت فراوانی آنها را در برگرفته ، ا شر در وجود همه حاضر است  وانسان ها تنها به دنبال بروز آن در جهان بیرون می گردند .

تمام داستان بر پایه ی از خود گذشتگی ست ؛ از خود گذشتگی آغازین مردم که باعث بروز چهره ی واقعی آن ها می شود ( غیر از سگ شهر که هیچ وقت سعی نکرد لطفی کند ) و از خودگذشتگی زن جوان که در برابر مطالبات بی شرمانه مردم گذشت می کند .
ما با رحم ، گذشت و لطفی که نسبت به دیگران انجام می دهیم ؛ سعی در شرمنده ساختن دیگران می کنیم ... این احساس دین و منتی که در دیگری آفریده می شود بیش هر چیز قاتل آفریننده می شود .
نیچه می گوید : خلاصه تاریخ بشر تنها شرم است ؛ شرم و شرم ... از این رو کسی که شریف است هرگز سعی در شرمنده ساختن دیگران نمی کند . رحیمانی که از رحم خود لذت می برند فاقد شرم اند ... کشیدن بار منت باعث ایجاد حس انتقام می گردد ، وقتی یک خیر کوچک فراموش نمی شود به تدریج کرمی خورنده می گردد ...ما باخوبی هایی که به دیگران می کنیم و ازیاد نمی بریم جهنمی می سازیم که درونمان را شعله ور می سازد .

و این شعله دروجود همه ما حاضر است ؛ ما تنها آن را در لایه های رفتاری خود پنهان نموده ایم . همه انسان ها ذاتا فرعون هستند ، اگر موقعیتش پیش بیاید . مولوی در مثنوی این موضوع را با قصه مارگیر و اژدها مطرح می کند و مار یخ زده را به شر و جود انسان تشبیه کرده که با تابش آفتاب به اژدهای سوزانی تبدیل می شود ... انسان برای شری که در وجودش است پاسخ کلی ندارد و این حتی زمانی که به شکل فرشتگانی پرهیزکار وارد می شوند هم وجود دارد.

.....گریس می خواهد از شهر فرار کند  اهالی  موضوع را فهمیده وپاهای او را زنجیر می کنند. اما در این حال هم حرص و طمع آنها پایان نمی گیرد  گویی آنها در وجود خود سگی جای داده اند با این تفاوت که سگ تنها می تواند سگ باشد نه چیز دیگر ...و نمی تواند ظاهری انسان گونه به خود بگیرد . مردم بلاخره تصمیم می گیرند با تبهکاران تماس گرفته و او را تحویل دهند .
 در اینجا پرده از راز فرار زن جوان برداشته می شود و تماشاگران بعد از 9 پرده در قسمت پایانی با پدر گریس که سردسته ی باند تبهکاران است آشنا می شوند . او به کمک بد طینتی اهالی دخترش را پیدا می کند که از دست جنایات پدر به داگ ویل پناه برده .روز واقعه فرا می رسد گریس به کمک نیروی شیطانی پدر دستور قتل عام همه ی مردم شهر را صادر می کند گنگستر ها همه را به گلوله می بندند تنها یک نفر باقی می ماند و او مرد جوان است که گناه او با دیگران فرق دارد و مجازات او هم می بایست فرق دشته باشد ...گناه او کوتاهی در عشق بود که باشکوه ترین اعدام را به همراه دارد؛ کشتن به دست معشوق که به علت ترس و  از دست ندادن اعتبارش به او کمک نکرد .

 داگ ویل قصه ی ارزش های فرسوده ست ؛ که همواره انسان خوب را از بد ، خیر را از شرجدا می کند . قصه ی عادات نهفته ؛ شر و دروغ است .
"بدتر از همه آنانی هستند که اندیشه های کوچک و پستی دارند ... به راستی که بهتر است انسان عمل بد و خلافی را انجام دهد تا اینکه اندیشه ی کوچک و پستی را در خاطر بگذارد .