لا لا لا دیگه بسه گل لاله

  بهار سرخ امسال مثل هرساله

هنوزم تیر و ترکش قلب رو می شناسه

                  هنوز شب زیر سرب و چکمه می ناله

نخواب آروم گل بی خار وبی کینه

           نمی بینی نشسته گوله تو سینه

    آخه بارون که نیست رگبار باروته

سزای عاشقای خوب ما اینه

             نترس از گوله دشمن گل لادن

                   که پوست شیر پوست سرزمین من

     اجاق گرم سرمای شب سنگر

رفیق تا سپیده رفتن ورفتن

            نخواب آروم گل بارون ناباور

    گل دل نازک خسته گل پر پر

نگو باد ولایت پر پرت کرده

                دلاور قد کشیدن رو بگیر از سر

دوباره قد بکش تا اوج فواره

 نگو این ابر بی بارون نمی ذاره

          مثل کرد دلاور نشکن از دشمن

           ببین سر می شکنه تا وقتی سرداره

نذاشتن هم صدایی رو بلد باشیم

         نذاشتن حتی با همدیگه بد باشیم

      کتابای سپید رو دوره می کردیم

که فکر شب کلاهی از نمد باشیم

نگو کو تا هزار آفتاب هزار مهتاب

            نگو کو تا دوباره بپریم از خواب

                  بیا بیرون بیا بیرون از این مرداب

       نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره

نگو تقویم ما صد تا گره داره

        به پیغام کلاغای سیاه شک کن !

   که شب جز تیرگی چیزی نمیاره

           نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره

 نخواب وقتی که خون از شب سرازیره

بخون وقتی که خوندن معصیت داره

    بمون با من بیا با من نگو دیره ...