شهری بود که در آن همه چیز ممنوع بود .

و چون تنها چیزی که ممنوع نبود بازی الک دولک بود، اهالی شهر هر روز به صحراهای اطراف می رفتند و اوقات خود را با بازی الک دولک می گذراندند . واز آنجا که قوانین ممنوعیت نه به طور یکباره بلکه به تدریج و با دلایل کافی وضع شده بودند ،کسی دلیلی برای گلایه و شکایت نداشت و اهالی مشکلی هم برای سازگاری با این قوانین نداشتند .

سالها گذشت یک روز بزرگان شهر دیدندضرورتی وجود ندارد که همه چیز ممنوع باشد و جارچی ها را روانه کوچه و بازار کردند تا به مردم اطلاع بدهند که می توانند هر کاری دلشان می خواهد بکنند . جارچی ها به مراکز تجمع اهالی رفتند و گفتند : آهای مردم ! بدانید و آگاه باشید که از حالا به بعد هیچ کاری ممنوع نیست .

مردم که دور جارچی ها جمع شده بودند پس از شنیدن اطلاعیه پراکنده شدند و بازی الک دولک شان را از سر گرفتند .جارچی ها دوباره اعلام کردند: می فهمید ؟ شما حالا آزاد هستید که هر کاری دلتان می خواهد بکنید .اهالی جواب دادند : خب ما هم داریم الک دولک بازی میکنیم ! جارچی ها کارهای جالب و مفید متعددی را به یادشان آوردند که آنها قبلا انجام می دادند و حالا دوباره می توانستند به آن بپردازند ولی اهالی گوش نکردند و همچنان به بازی الک دولک شان ادامه دادند ؛ بدون لحظه ای درنگ .

جارچی ها دیدند تلاش شان بی نتیجه است ، رفتند و به امرا اطلاع دادند . امرا گفتند کاری ندارد الک دولک را ممنوع می کنیم . آن وقت بود که مردم دست به شورش زدند و همه امرای شهر را کشتند و بلافاصله برگشتند و بازی الک دولک را از سر گرفتند .