خواب بزرگ

همیشه این منم که می مانم ...

آخر دنیا انتهای همان خیابان شلوغ است و اول دنیا نیمکتی که رویش بنشینی و به همه ی خیابان های شلوغ نگاه کنی ...
من یک روز را آن جا گم کردم . راه خانه ، شناسنامه و کارت شناسایی ام را هم ،چیزهای دیگری هم بود...چیزهایی ...

اما... دیگر نگران کدام اشتباه کوچک یا بزرگ نیستم و نگرانی یادم رفته است ... راست می گویم ... حالا سال هاست .
خاطره هایم را دفن می کنم ، رشد می کنند درست مثل درخت های بلند پارک ؛ آن ها من را به خاطر دارند ...این همان چیزی ست که مرده را هم در بر می گیرد .

خیابان شلوغ من را می بیند ، من میدان ها ماشین ها و چراغ های راهنما را ... انگاراز یک جهان پرت شده آمده بود که یک بار اتفاق بیفتد و برود... یک بار روی نیمکت بنشیند و برود . سایه ای محوشده را ببیند و برود.

مثل واژه ها که گذشتند مثل آن غروب که می رود و ...همیشه این منم که می مانم .
اعتراف می کنم ... می خواستم آن لحظه ها رابا دستم نگه دارم که نگذارم بروند ... اما شاید لحظه ای که مثل همه چیز تنها یک بار اتفاق می افتد ؛ برای معنا بخشیدن کافی باشد ...

+ نوشته شده در شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1385ساعت 14:42 توسط sa |