می خواستم تو رو رفیق نیمه راه بخونم و بگم ازت ناراحتم...برای این یک ماه  که منو از خودت بی خبر گذاشتی و... که دیروز یادداشت گذاشته بودی : بابام مرده باورت می شه ...؟

این یکی از تموم اون فکرایی که به ذهنم رسیده بود بدتر بود ...کاش همون جور کامنت و off می ذاشتم اما این طوری ازت خبر نمی گرفتم . بی اختیار تلفن رو برداشتم نمی دانستم چی باید بگم ...شاید باید به بهترین نحو چیزهای شیرین و امید دهنده بگم اما باید راحت زندگی کرده باشی تا حرف های شیرین بزنی ... شماره ات رو گرفتم ...

دست و پامو گم کردم ... لعنت به من لعنت به این تلفن لعنت به تمام جمله هایی که حاضر کردم بگم ...به این در غیاب حرف زدن ...گوشی رو برداشتی اما همه چی از ذهنم پرید افکارم جمع نمی شد ... کلمات آشفته ای گفتم که یادم نیست...تو با وقار و متانت گوش می دادی...

گوشی را قطع کردم چیزی یادم اومد... می خواستم بگم محکم باش مینا ! اما دیدم هستی اینو مطلبی که تو رویابین ها گذاشتی می گه... یادته با هم در مورد ترانه علیدوستی حرف می زدیم ؟ که موقع فیلم برداری چهارشنبه سوری _ نقش ترانه لحظه های کمیک هم داشت _ برادرش رو از دست داده بود و اینکه چقدر بزرگ بود و با قدرت که هیچ اثری از غم و اندوه تو چهره اش دیده نمی شد ...

 تو هم ترانه ای شدی و به عشقت اعتراف کردی... دیروز فهمیدم دلت اونقدر بزرگه که  تموم دنیا و غم هاش یک جا تو اون جا می گیره ... حالا فهمیدم که آدم ها در جمع تنها ترند چون غریبانه تر از هر وقت به هم می نگرند ...

خورشید خسته تر از تو می رود بخوابد و فردا ...