خواب بزرگ

و حرف آخر ...

bamdad24 — Thu, 28 Dec 2006 15:58:18 GMT

خیلی چیزها بود که دلم می خواست بنویسم که نتوانستم و نشد ...به هر حال خواب بزرگ دیگر به روز نخواهد شد .شاید بد نباشد به مناسبت اینکه هیچ وقت در اینجا هیچی از مولانا ننوشتم مطلع آخرین شعری که سرود را بیاورم :
رو سر بنه به بالین ،تنها مرا رها کن ترک من خموش شبگرد مبتلا کن
ماییم و موج سودا، شب تا به روز تنها خواهی بیا ببخشا،خواهی برو جفا کن

به خاطر همه تشویق ها ممنون... همه را به خدا می سپارم .

bamdad24 — Sat, 09 Dec 2006 15:21:18 GMT

خیال خوبی ها درمان بدی ها نیست

بلکه

صد چندان بر زشتی آنها می افزاید .

صداها ...

bamdad24 — Tue, 21 Nov 2006 03:23:18 GMT

تردیدی نیست که تو هم اینجا هستی ، در میان این همه صدا که از هر سو بر می خیزد. در وز وز عبور جریان از سیم ها ، تقُ تق ضربه های پیستون ها و جرینگ جرینگ چرخ دنده ها . جایی در انحنای زمین، شهر دوباره دارد بیدار می شود . با صداهایی که به تدریج رساتر می شوند .

اکنون صدایی ، غرشی و غریوی که تمام فضا را در بر می گیرد ؛ تمام آه ها ، فریاد ها و هق هق گریه ها را به خود فرو می برد .

bamdad24 — Fri, 10 Nov 2006 15:54:18 GMT

هنوز خیلی چیزها هست

که دوستشان دارم ...

بعد از یک سال بلاخره مینا رو دیدم ،سفر نامه شو اینجا بخونین.

پشت این پنجره ها دل می گیره

bamdad24 — Fri, 20 Oct 2006 20:49:18 GMT

چند روز پیش به دوستم می گفتم که همیشه گفتن و نوشتن ازاونهایی که بهشون علاقه دارم برام خیلی سخت تر از چیزهای دیگه است ؛ فریدون فروغی یکی از اوناست مردی که به همه دنیا گفت نه ...

می گویند درآثار هر هنرمندی باید رد پای زندگی گذشته او را جستجو کرد ... و برای شناخت مرد خاموش ترانه های معترض آن سالها، ترانه هایش را داریم ...و جز آن هیچ !

خود او درباره ترانه هایش می گوید: حرف خاصی در باره اینها نمی توانم بگویم غیر از اینکه سرگذشت انسانها یا جوامعی هستند که خودآگاه یا نا خودآگاه کارهایی انجام می دهند که در آن وا می مانند ، شاید بهتر است بگویم سرنوشت خودم است .

فریدون انگیزه کافی برای محبوبیت و برای زندگی داشت اما با انزوایی 20 ساله روبرو بود،آن هم در سرزمینی که آن را نفس خود می دانست و این را ماندن او خود گواه است ...

واسه رفتن دیگه دیره

تن من اینجا اسیره

خاک اینجا چه عزیزه

عاشق قدیمی پیره

نفسم این خاکه

خون گرمم پاکه

فریدون گله کارگردان فقید می گوید ؛ "به اعتقاد من شعله وجودی یک هنرمند فروزان نمی ماند مگر آنکه معترض به مسائلی باشد و معترف به حقانیت هایی ، فریدون حرفهایش را از طریق صدایش به گوش همه می رساند و این بود که موسیقی اش تلخ و گزنده می نمود ".

موسیقی فریدون فروغی صدای اعتراض نسلی بود که پیش از او توسط فرهاد مهراد ، شهیار قنبری ،اسفندیار منفرد زاده و ایرج جنتی عطایی پایه ریزی شده بود ، موسیقیی که نوعی نگاه را دنبال می کرد و بازتاب تضاد هایی بود که در جامعه وجود داشت ...

بارون از ابرا سبک تر می پره

هرکسی سر به سوی خودش داره

مث لاک پشت تو خودم قایم شدم

دیگه هیچکی دلمو نمی بره

فروغی خواننده ای بود که اشعارش را آگاهانه انتخاب می کرد و با تاکید روی واژه ها می خواند . این نشان از درک عمیق او از دردی بود که از ترانه هایش به گوش می رسد. و پیدا بود که به هر قیمتی حاضر به خواندن نیست ، چیزی که در باره خوانندگان دیگر کمتر وجود دارد، این نشان از اعتقادی داشت که خلا زندگی آدمی را پر می کند، او آرمان خود را به سادگی بیان می کند ...

می خوام دیگه رها باشم

ساده و بی ریا باشم

زمینم رو شخم بزنم

نه بد باشم نه خوب باشم

ترانه های فریدون به رغم خبرهایی که از شوم کاری ها و سایه های بی امان می داد و با تمام شکوه هایی که می کرد از امید هم تهی نبود ...

یک نفر میاد که من منتظر دیدنشم

اما مرگ او خود ترانه ای شد که دیگر نیاز به گرفتن مجوز نداشت فریدون در مهرماه سال 80 همزمان همه را از زنده بودن و مرگ خود مطلع کرد .

ح ق ی ق ت

bamdad24 — Sat, 07 Oct 2006 05:06:18 GMT

پیدا کردن حقیقت ارزش جستجوی آن را دارد ؛ وحقیقت در نظر من پیدا کردن مطلوبی است که زندگی و مرگ من به خاطر آن باشد ... برای من چه فایده ای دارد که حقیقتی را پیدا کنم که در زندگی من اهمیتی نداشته باشد ؟ آنچه من بدان نیازمندم این است که به جای زندگی عالمانه یک زندگی کاملا انسانی داشته باشم .

کی یر کگور

bamdad24 — Sun, 24 Sep 2006 10:10:18 GMT

همیشه حرفی بود

که نا گفته ماند

و لبخندی

که سفر کرد

آینده ها گذشت و

ندیدی

که این سطر های سیاه

به امید دیدار ماند

و فزونی این همه واژه از بی نهایت

تنها به سه نقطه قناعت کرد ...

باور کن !

تقصیر این خطوط موازی نبود

تو به انتها نرسیدی

این را همه ریل ها می دانند ...

" وقتی هر عابر یک ایستگاه باشد "

یادداشتی از دلتنگی

bamdad24 — Sat, 16 Sep 2006 12:51:18 GMT

مینای عزیز

می خواستم تو رو رفیق نیمه راه بخونم و بگم ازت ناراحتم...برای این یک ماه که منو از خودت بی خبر گذاشتی و... که دیروز یادداشت گذاشته بودی : بابام مرده باورت می شه ...؟

این یکی از تموم اون فکرایی که به ذهنم رسیده بود بدتر بود ...کاش همون جور کامنت و off می ذاشتم اما این طوری ازت خبر نمی گرفتم . بی اختیار تلفن رو برداشتم نمی دانستم چی باید بگم ...شاید باید به بهترین نحو چیزهای شیرین و امید دهنده بگم اما باید راحت زندگی کرده باشی تا حرف های شیرین بزنی ... شماره ات رو گرفتم ...

دست و پامو گم کردم ... لعنت به من لعنت به این تلفن لعنت به تمام جمله هایی که حاضر کردم بگم ...به این در غیاب حرف زدن ...گوشی رو برداشتی اما همه چی از ذهنم پرید افکارم جمع نمی شد ... کلمات آشفته ای گفتم که یادم نیست...تو با وقار و متانت گوش می دادی...

گوشی را قطع کردم چیزی یادم اومد... می خواستم بگم محکم باش مینا ! اما دیدم هستی اینو مطلبی که تو رویابین ها گذاشتی می گه... یادته با هم در مورد ترانه علیدوستی حرف می زدیم ؟ که موقع فیلم برداری چهارشنبه سوری _ نقش ترانه لحظه های کمیک هم داشت _ برادرش رو از دست داده بود و اینکه چقدر بزرگ بود و با قدرت که هیچ اثری از غم و اندوه تو چهره اش دیده نمی شد ...

تو هم ترانه ای شدی و به عشقت اعتراف کردی... دیروز فهمیدم دلت اونقدر بزرگه که تموم دنیا و غم هاش یک جا تو اون جا می گیره ... حالا فهمیدم که آدم ها در جمع تنها ترند چون غریبانه تر از هر وقت به هم می نگرند ...

خورشید خسته تر از تو می رود بخوابد و فردا ...

bamdad24 — Thu, 07 Sep 2006 06:52:59 GMT

من تمام پرنده های بی وطن را

به تو تشبیه کردم

و هیچ گاه پرنده ای را

که فرود آمد

دوست نداشتم ...

بشر همان است که از خود می سازد

bamdad24 — Wed, 30 Aug 2006 11:11:18 GMT

احساس ما نمي تواند ملاك حقيقت باشد، زيرا قسمت بسيار بزرگي از آن زاييده ي عادت و خواسته هاي محيط است. اگر كسي - به هر دليلي- با باوري خاص پرورش يابد، آن باور در او دروني مي شود، و اينچنين است كه احساس او نيز از آن تبعيت مي كند...

متن بالا را چند روز پیش دوستم برای من فرستاد ... که موضوع جالب و قابل تاملی بود.ما همیشه جاهایی که تصمیم مهمی در پیش رو داریم و ارزش ها را مبهم می بینیم به احساسات خود متوسل می شویم به این امید که احساس راه مناسبی را پیش روی ما بگذارد اما چطور ارزش یک احساس را تعیین کنیم؟ و احساس واقعی را کشف کنیم ؟!

اندره ژید میگوید :"داشتن احساس واقعی از تظاهر به آن احساس تقریبا غیر قابل تمیز است"

ملاک مشخصی هم وجود ندارد احساس واقعی احساسی است که به مرحله عمل رسیده باشد ...احساس زايده ي اعمالي ست كه انجام مي دهيم پس نمي توان براي انتخاب راهي كه بايد در پيش گرفت ، به احساس توسل جست .ما احساس و عواطف خود را مي سازيم و آنها را در جهت رسيدن به خواست و هدف خود به كار مي بريم .در حقیقت آدمي همان است كه ازخودمي سازد.

ما خود شخصا هستي خودرا انتخاب مي كنيم . من در دايره ي امكان ها قراردارم اماتا جايي مي توانم به اين امكان ها اميدوار باشـم كه اين امكان ها در حيطه ي عمل من قرار بگيرند ، اما اگر درحيطه ي عمل من نيستند بايداز آنها قطع امید کنیم ... زیرا هیچ خـدایی و هیچ قدرتی نمی تواند جهان و امکــان های جهان را با اراده ی من منطبق کند .

سارتر بر این باور است که عواطف همچون دیگر حالت های آگاهی قصدی اســت یعنی به چیزی معطوفند.عواطف نحوه ای از ادراک است به عبارت دیگر اگر من عصبانی هستم و اگر مراد از قصدیت ادراک همین است؛ عصبانیت من نحوه آگــاهی من از چیزی است که از آن عصبانی هستم.

وقتی من با عصبانیت رفتار می کنم از این کار مقصود و هدفی در نظر دارم . به طور کلی احساسات از چیزی حکایت می کند ... آنها درست همچون کلمات جهت دار هستند .

او برای توضیح این مطلب دختری را مثال می آورد که به دیدن دکتر خود می رود با این نیت معقول که نزد او اعترافی را به زبان بیاورد این در حالی است که دختر واقعا دوست ندارد چنین کاری را انجام دهد . طبق نظر سارتر بنابر این او شروع به گریه و زاری می کند با این نیت که در این صورت صحبت کردن برایـش دشوار یا نا ممکن خواهد بود وقتی به عاطفه یا احساس متوسل می شویم به خودمان وانمود می کنیم که می توانیم آنچه را که می خواهیـــم با نوعی سحر و جادو به چنگ آوریم (دراین حال ) به دیدگاه کودکانه ای نسبت به جهان فرو می لغزیم که در آن چیزهایی رخ می دهد که به لحاظ عقلی رویـداد آنها امکان پذیر نیست . دختر در مطب دکتر می داند که اگر گریه کند واقعا قادر نخواهد بود حرف بزند اما وانمود می کند که چنین چیزی امکان پذیر است .

بشر نمی تواند آیه ای ازلی در روی زمین بیابد که او را راهبر شود زیرا بشر شخصا و به دلخواه خود آیه ها را کشف و سپس آن ها را تعبیر می کند . احساس و عواطف نوعی عمل عقیم مانده است . آدمی وجود ندارد مگر درحدی که طرح های خود را تحقق می بخشد . بنابراین او جز مجموعه ای از اعمال خود هیچ نیست .

اشاره : با نگاهی به کتاب های اگزیستانسیالیسم اصالت بشر و هستی و نیستی ژان پل سارتر .